VAI DE CHOCOLATE

Escribe Miguel Sánchez Robles en Palabras para un tiempo sin respuesta

Y Dios es cualquier cosa
que tenga chocolate por encima

Eu cambiaría a palabra Dios por outra, por exemplo, poesía, ou verso, ou poema. E digo isto porque logo temos a Carlos Negro, que de vez en cando é capaz de sacar uns versos dun Kinder sorpresa, eses ovos de chocolate que levan un xoguete no interior. Daquela, tamén se pode dicir, logo, que -se non por encima- si cubertos de chocolate son os versos dos que máis gustamos.

Dedos en min
Trábanme en chocolate
Morna lentura
                        Caio con premura
Esligo de ti, e non teño sede
Pretendo outros carreiros
(Inútil escondedoiro)
Remexo as miñas dúbidas
Nada que non me arrime
                       A ti
                       Tu
(Se non foses...)
Dedos en min
E eu boqueando, espeluxada eu.

Escribir no teu corpo, desde a fronte

até os pés e volver de novo arriba.

Dicirme onde queres esa palabra

que delongadamente eu demorarei

con tinta de vainilla ou caramelo

(ou iogur de ananás en salgadura)

que tanto ten o gusto da lingua

cando só importa gravarnos as bocas

e deixar a saborosa pegada

do outro escrita. Escrita, si, a forza

de tanto repetir e pronunciarmos

o ben que nos sabe

                                   a sobremesa compartida.

Doendo tanto o que tanto alegra
e non ter nada téndoo todo
-nesta existencia secular e erma-
mírame se podo baleirar o tempo
ou enganar os días que rolan a tombos.

Mírame se podo regresar, masque sexa
como chopos lentos de memoria enferma.

CIRCO OFICIAL

Hoxe vai un poema de Manuel Celso Matalobos dedicado a todos os "domadores de feras", ese colectivo que máis dunha vez se atopa nun verdadeiro circo.

CIRCO OFICIAL

Saltimbanquis

homes-bala, mulleres barbudas,

funambulistas, malabaristas,

lanzadores de coitelos, domadores de

feras

encantadores de

serpes,

pallasos,

zancudos,

trapecistas, presti-

dixitadores…

artistas varios.

Panem et cirquenses

Claustro de profesores/as.

Viaxarei contigo

Contaxio de penas
poucos agarimos
quen dera apertarte
quen dera, meu amigo.
Coñecer o mundo
no que vives, vivo
en profunda ansia
de entrar e sentilo.
Collereiche as mans
sucias de aloumiños
e as pegadas mornas
marcando o camiño
deixarei ás portas:
pisa onde eu piso.
Se me ves lonxe
perdida do sitio
descifrando mapas
arredor do limbo
non sintas o medo
porque te respiro
e malia a distancia
viaxarei contigo.

Se levantas o meu mundo

Se levantas o meu mundo
porque che deixo
quentar as amapolas nos meus dedos.
Arrívame tamén en pé de guerra,
dinamita dos teus ollos eu quixera
chama a estoupárcheme nas fendas.
Porque deberas
ser o estrondo que me abre ás simas
asemade o alento onde acougue incerta.